Η πρωτοφανής οικονομική κρίση που έπληξε την Ελλάδα και την ταλανίζει μέχρι σήμερα έχει δώσει λαβή για πολυπληθή σχόλια, αναλύσεις, αξιολογήσεις, κριτική, προτάσεις αντιμετώπισης σε παγκόσμια εμβέλεια.

Όλοι αποδέχονται πλέον το αμαρτωλό παρελθόν μας που δυστυχώς προκύπτει βουτηγμένο στην ‘αμαρτία’: φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, μίζες, κρατισμός, πελατειακό κράτος, διάλυση του παραγωγικού ιστού… Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, τα λάθη πληρώνονται και μάλιστα ακριβά, δυστυχώς όμως άνισα.

Και η μαμά «Ευρώπη», ως ευσυνείδητη μάνα, μας μάλωσε, μας έβαλε τιμωρία για το καλό μας, μας κουνάει το δάχτυλο και πότε πότε μας δίνει κάποιο χάδι, μας εμψυχώνει, μας λέει πως θα σταθεί δίπλα μας. Κι εμείς υπομένουμε καρτερικά την τιμωρία μας γιατί ξέρουμε πως έχουμε φταίξει. Στο «παιδικό» όμως μυαλό μας μία σκέψη τριγυρίζει… Πού ήταν η «μάνα» όταν εμείς, ως «άμυαλα παιδιά» παραστρατούσαμε, όταν λέγαμε ψέμματα, όταν δίναμε αλλοιωμένα στοιχεία, όταν τεμπελιάζαμε, όταν παίρναμε τις μίζες; Η «μάνα» τότε μας έγνεφε συγκαταβατικά πίσω από την πόρτα…

Τα θεμέλια μιας οικογένειας τα χτίζουν οι γονείς, εκείνοι δίνουν τις αρχές και το ήθος, κι όταν αυτά τα θεμέλια είναι σαθρά παρατηρούνται έντονα φαινόμενα παραβατικότητας μας λέει η ψυχολογία.

Τα θεμέλια της ΕΕ ήταν σαθρά και άναρχα δομημένα και παρά τις προσπάθειες τόσων ετών μέσω των θεσπισμένων οργάνων, η Ευρώπη στο δρόμο έχασε το νόημα της  «Ένωσης» και εμφανίζεται σήμερα ως ένα σύνολο μονάδων και όχι ως μία οντότητα.

Η κρίση στις  χώρες του Νότου και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα ανέδειξε τις αδυναμίες και τα προβλήματα της ΕΕ που είναι στη βάση τους δομικά. Ο σκοπός της ΕΕ ήταν η οικονομική και πολιτική ένωση των κρατών-μελών και ούτε το ένα ούτε το άλλο επιτεύχθηκε όπως καταμαρτυρά η ιστορία. Η υιοθέτηση κοινού νομίσματος και το άνοιγμα των συνόρων για την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών και παραγωγικών συντελεστών θα έπρεπε να ήταν η αρχή και όχι η κατάληξη της ΕΕ. Και από την άλλη, η οποιαδήποτε ένωση θα πρέπει να συνοδεύεται από τις βασικές αρχές της αλληλεγγύης και του σεβασμού στις ανθρώπινες αξίες.

Είναι αδιαμφισβήτητη η ανάγκη τραπεζικής ενοποίησης και η ισχυροποίηση της εποπτείας των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αλλά ταυτόχρονα, είναι ανάγκη να υπάρξει δημοσιονομική ενοποίηση με κοινούς στόχους και κοινό προγραμματισμό, δηλαδή ενιαίο προϋπολογισμό.

Μα πάνω απ’ όλα, η ΕΕ οφείλει να έχει αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη που δυστυχώς δεν τη βλέπουμε ακόμα και σήμερα. Το ατομικό συμφέρον υπερτερεί του συνολικού, ο σχεδιασμός οποιασδήποτε πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης διαπιστώνουμε ότι βασίζεται στα ιδιαίτερα συμφέροντα κυρίως της ηγέτιδας Γερμανίας και της πρώην καγκελαρίου Μέρκελ, η οποία σε μία επίδειξη ισχύος απούσης της Γαλλίας, προσπαθεί να επιβάλει την ηγεμονία της στη γηραιά ήπειρο.

Η Αυστρία πάλι, όχι λίγες φορές καταφέρθηκε εναντίον της χώρας μας και εισηγήθηκε τη μη χρηματοδότησή μας, ως ένας άλλος αγανακτισμένος «αδελφός». Ούτε όμως ο «αδελφός» μας έδωσε κάποια συμβουλή όσο ήταν καιρός…

Δε γίνεται να βαδίσουμε έτσι. Ο σεβασμός του ενός για τον άλλο είναι υπέρτατη αρχή της δημοκρατίας και της ανθρωπιάς και θα πρέπει όλοι να  προσπαθήσουμε να αποδεχτούμε τις ιδιαιτερότητες του καθένα μας. Ο κοινός οικονομικός και πολιτικός σχεδιασμός απαιτεί την αποδοχή αυτής της αρχής, χωρίς ηγεμονισμούς, χωρίς εγωισμούς, χωρίς τιμωρητική διάθεση.

Η Ευρώπη ήταν τόσο ανέτοιμη όσο και η Ελλάδα να αντιμετωπίσει την τεράστια οικονομική κρίση.

Η Ελλάδα φταίει. Και η Ευρώπη φταίει. Τελιεώσαμε με την απαγγελία κατηγοριών. Ας πάμε παρακάτω.

Η Ελλάδα, μέσα από τα δεινά που υφίσταται, έχει μία ιστορική ευκαιρία μπροστά της: να αποτινάξει το κακό δικό της παρελθόν και να χτίσει νέα γερά θεμέλια για την ανοικοδόμησή της. Η Ευρώπη, έχει και εκείνη τη δική της ιστορική ευκαιρία: να αφήσει πίσω της τα κακώς κείμενα και να οδηγήσει τις εξελίξεις προς μια ενωμένη, ισχυρή ΕΕ με όρους πραγματικής οικονομικής και πολιτικής ένωσης.